04.08.08 -
Escapadina a Mallorca. Hotel Coronado, en Calafornell. Media pensión, 'buffet' d'ensalaes de colorinos, tumbones, piscina d'agua salao, vista preciosa de la bahía y poques meduses y pequeñines, nada que ver col coño (con perdón) de la cafiante 'carabela portuguesa' que nos invade.
El sol mediterraneu pósase de manera desigual nos cuerpos del personal y a dalgun@s regála-yos un morenu piel canela que ye encarnáu piel centollu n'otr@s, ente los que m'incluyo, ensin que les mecigayes de la cosmética y demás protectores solares pongan igua a inxusticia tala.
Paséu nocherniegu pel bulevar de Peguera (que ye´l nome auténticu de Paguera). El bulevar de Peguera ye clónicu y por ello intercambiable dafechu col de Magaluf, Santa Ponsa, o cualquier otru bulevar de los pueblos enantes mallorquinos y agora colonizaos polos teutones. Perfumeríes a esgaya, tiendes d'articulu de mediu pelu de babor a estribor. Banderes del toru de Veterano Osborne, flotadores, calderos y paletes de tou calter y tamañu. Músicos de toa triba en terraces de carta n'alemán. Siéntome na que me paez que suena más afinao, mientres la mio muyer busca unes sandalies menorquines, ente tantu baturiciu. Un pianista calvu con gafes de culu de vasu acompaña a la cantante, una cuarentona curiosa, d'espetera suxerente, pelo a lo Mireille Mathieu y voz grave, pelín castigada pol güisqui, seguramente. Ente la audiencia, vánseme los güeyos a un cliente, enforma enfiláu, que ta sentáu xusto al llau de la cantante .
Zapatu de charol blancu, calcetos de media caña blancos tamién, pantalón curtiu, camisa y gorretu tamién inevitablemente blancos. Pienso pa mí que lo mesmo podría tar uniformáu pa echar un partíu de tenis que pa facer la primera comunión. Cada cantar de la rapaza ye festexáu desaxeradamente pol cliente.
La cantante métese agora por My Way de Frank Sinatra y la terraza ye un clamor. El cliente de la primera fila, de pies, col enésimu cacharru na mano y llárimes nos güeyos, avérase al nirvana.
De vuelta a la patria de los árboles, tomo'l vermú nuna terraza de les Campes. Nuna mesa al llau de la mia, una parexa de cincuentones, a los qu'en principiu nun conozo de nada, tarabica una ración de chipirones a la plancha con auténticu deleite.
De sópitu, l'home pon na cabeza un gorretu blancu pa protexese del sol y doime cuenta de que ye él. Doime cuenta de que'l mio vecín de mesa ye l'admirador d'aquella Mireille Mathieu de Peguera, d'aquella cantante de terraza d'espetera suxerente,y pienso que, efectivamente, esti mundu ye un pañuelu. Un pañuelu blancu.
