Dende la so condición de turonés empadronáu en Barcelona, Xosé Gago ve semeyances y diferencies ente les realidaes llingüístiques de Cataluña y Asturies. Entrambos, cuida, «son territorios onde se falen dos llingües, tres contando l'aranés y el gallego-asturiano». Sicasí, llamenta que mientres ellí «el billingüismu y la cooficialidá son asumíos por toos», equí «l'asturianu vese persiguíu pol poder político, que quier esterminar una de les dos llingües».

Pesie a ello, l'autor y traductor mierense camenta que llograr la oficialidá del idioma ye namás cuestión de tiempu, porque «los que la nieguen van a contra corriente de la Historia: güei naide nun discute, polo menos n'Europa, los derechos llingüísticos de les persones y de les comunidaes. N'España, solo n'Asturies se nieguen esos derechos y nun van poder siguir faciéndolo per munchu tiempu, porque naide nun ta lexitimao pa negar derechos fundamentales».

Añade qu'en Cataluña, Galicia, Valencia, Euskadi o Baleares los partíos políticos mayoritarios «nun s'opunxeron a mantener les dos llingües n'usu y n'equilibriu por mediu de diverses modulaciones de la cooficialidá». Poro, «el derechu a la cooficialidá n'Asturies nun ye discutible. Lo que tenemos que debatir, con calma y bon xuiciu, son los aspectos d'esa cooficialidá. Paezme que ye la hora de nun callar, d'esixir lo xusto ensin complexos».