El pelmazu

Un pelmazu ye un individuu que lu priva a usté de la so soledá ensin proporciona-y compañía». (Anónimu). Mañana soleyera y sabadiega d'esti iviernu gafu (el qu'entienda lo del cambiu climáticu que llevante'l deu) que yá empieza a dar les aboquiaes. Yo en Xixón, dando un paséu pel muru de San Llorienzu. Fáigolo de xemes en cuando y préstame pola vida. Ye baxamar y unos cuantos rapazos suden les cerveces de la nueche del vienres echando un partidín na arena moyao. Mientres, nel agua, unos surfistes engárrense coles foles nesi deséu rara vez llográu de mantenese de pies más de tres segundos enriba la tabla. Crúzome con xente de toa triba: ciclistes, rapacería con patines, güelea que paseen a los nietinos, xubilaos de les cuenques, esforzaos cincuentones, atletes ocasionales... A l'altura de lo que fuere la plaza'l pescáu, dexo'l muru camín de Cimavilla. Entro nun chigre, siéntome nun taburete de la barra y pido un caldu de pescáu. Saco un purín. El camareru, amable, apúrreme un mecheru. La mañana ta resultando perfecta. Nel local sólo tamos tres persones:el camareru, yo y él, o sea, el pelmazu. De mano, éntrame colo de lo malo que ye fumar y lo qu'a él-y costó dexalo. Encaxo y discúlpome de la mío debilidá de miserable pecador militante de los placeres mundanos. Atestera entós, dándome una conferencia babaya que yo nun-y pidí, de lo malo que ye la sidra d'agora, la química que tien y la cagalera que-y da, adelantándome qu'en cualquier momentu tendrá que salir escopetáu pal bañu por un afoguín d'esfinter. Sigue darréu cola so incontinencia verbal, poniendo cara d'entendíu, pela estaya de l'automoción y apolmóname coles maravíes d'un R-8, con motor GT Turbo, que-y comprara al so cuñáu fai trenta y seis años, y col que, según diz, yera quien a dir a Lleón, per Payares, dende Xixón nuna hora xusta. Nestes, el cielu compadezse de mi. Cúmplese la profecía de la sidra y la cagalera, y el pelmazu empobina apuráu pal retrete, lo que me permite a mi pagar y desfaceme de tan fedionda compañía. De camín yá pa Lieres, viénseme a la memoria una sentencia que lleí nun m'alcuerdo ónde y que dicía: «Qué día más buenu, yá verás como vien dalgún y lu estroza». ¡Qué sabiu ye´l pueblu!